Ik ben

Het is nu precies 250 dagen geleden dat Robbe is gestorven. Het is nu precies 237 dagen geleden dat Robbe is begraven.

Heb ik eindelijk de moed om nu open over die moment dat Robbe is gestorven te praten? Ik weet het niet... Ik zou trouwens ook eens verslag moeten uitbrengen van wat er op de begrafenis is gebeurd, want dat heeft me achteraf ook veel woede opgeleverd. Maar ik kon er gewoon niet aan denken, telkens als ik er aan dacht, werd ik gewoon razend... Als ik zie wat een periode ik achter de rug heb... Ik weet zelf niet hoe ik het zelf maar heb gedaan tot waar ik nu ben. De reacties zijn alleszins een grote hulp geweest.

Ik zal dan toch maar de begravenis eens gaan vertellen, ik heb er gewoon eens nood aan. Ik moet van dat verhaal af, het moet er gewoon uit! Maar toch ... op de een of andere manier geraakt het er gewoon niet uit. Ik krijg het gewoon niet uitgetypt, op papier, het lukt me niet... Zit het nog te diep? Ik begin stilaan te denken dat ik me terug moet laten opnemen in een psychiatrie om die herinneringen gewoon tot een verleden te bannen en alleen maar het goede te onthouden, maar nee... Dat gaat nu niet meer (die psychiatrie dan), mijn werk zit daar voor iets tussen.

Maar wat ik wel wil zeggen is dat T. op de begrafenis was, dat is hetgeen waar ik zo verdomd woedend van word. En zelfs nu, 237 dagen erna, zelfs nu, blijf ik trillen bij de gedachte daaraan alleen al. T., de persoon die alle ellende heeft veroorzaakt, hij die alles heeft verpest in mijn leven. Hij was de droom van kinderen die lang leven doorprikte. Hij was het... En hij durfde zich verdomme op de begrafenis te vertonen! Nog erger zelf, hij begon met mij te praten, wou weten of ik er al een beetje over was, of ik erg kwaad op hem was. Ik had eerst niet door wie hij was, maar uiteindelijk blijven die contouren wel in je geheugen geschrift. En hij was het... Ik ben op dat ogenblik wenend op een bankje wat verder gaan zitten. Het was na de begrafenis, de koffietafel zoals ze dat noemen. En iedereen maar vrolijk zien eten... Nee, de begrafenis had me eigenlijk meer slecht gedaan dan goed, dat is voor mij wel duidelijk geworden...

Ik heb nooit afscheid genomen van Robbe, ondanks de vele tijd die we samen hebben doorgebracht op het laatste. Ik heb ooit eens iemand horen vertellen: "Het is erg dat je ouders sterven, maar daarvan verwacht je het. Het is erger als je man/vrouw sterft, maar dat kon je ook nog verwachten. Het ergste is het verliezen van een zoon of dochter, iemand die het geslacht had kunnen voort zetten."

En ik zweer jullie, ik doe jullie ooit nog eens een uitgebreid verslag van de begrafenis.

Gegroet,

Zoals al in vorig postje vermeld, ben ik wederom begonnen met werken. Ik moet zeggen dat het me wel deugd doet. Hetgeen waar ik ervoor schrik had, is niet voorgevallen. Ik heb meteen al iemand die erg vriendelijk doet tegen mij. Ze had ook wel even gevraagd hoe mijn situatie thuis was en toen had ik het weldegelijk erg moeilijk om mijn tranen in te houden. Maar misschien is het wel een toekomstig vriendin... Misschien...

Het deed me alleszins wel deugd om even uit dat huis weg te zijn.

Groeten...

Gegroet,

Op aanraden van P. ben ik opnieuw beginnen werken. Daar alleen zitten in dat grote huis was niets voor mij, volgens haar. Ik kijk er met twijfelende gevoelens naar uit, maar we zullen wel zien zeker? Ik zal voor het eerst terug serieuze sociale contacten hebben. Maar ... ik weet eigenlijk nog niet of ik dat nog kan. Zal ik niet bij elke mooie twintiger-dertiger denken aan Robbe? Zal ik dan ook verhaal moeten doen over Robbe? Wat als ze me vragen of ik getrouwd ben en kinderen heb?

Ik zal secretaresse gaan worden op een relatief klein bedrijfje. Ze hadden absoluut iemand nodig, dus zelf ik was goed genoeg voor hun...

Groeten...

Hallo,

Het is ondertussen wel al lang geleden. Dat valt ook allemaal uit te leggen.

Een zus van mij, P., die was een dag bij mij op bezoek gekomen. Helemaal ongepland. Het was toen 2 uur toen ik in bed lag dat de bel ging en ik strompelend de trap af moest gaan. Toen ik zag dat P. het was, draaide ik me om, zodat ik terug in mijn bed kon gaan liggen. Ik had echt zin om niemand te zien, en zeker en vast geen familie die doet alsof ze medelijden hebben, niemand had medelijden met mij die weken na de begrafenis.

Ze wist echter binnen te geraken langs de achterdeur, die ik was vergeten op slot te draaien. Ze is door al de rommel naar boven moeten komen. Al die rommel, want ik had absoluut geen zin om nog verder huishouden te doen. Robbe was toch gestorven, voor wie moest ik nu nog alles zo goed maken?

P. is langs mij op bed komen zitten. En is beginnen wenen. Ze gaf me een knuffel en we zaten daar dan, op bed te wenen. Even voor de duidelijkheid, P. was op reis en heeft de begrafenis niet kunnen meemaken. Ze vertelde ook dat ze nog maar 2 uurtjes in België was.

We hebben daar lang gezeten, uiteindelijk zijn we samen een beetje beginnen opruimen. We begonnen althans met mijn kamer, waar zich al het fastfood bevond dat ik allemaal opgegeten had die weken en nog moest opeten. “Daar komen nog beesten op af, komaan.” En zo kregen we een bezigheid, voor het eerst sinds Robbes dood deed ik iets wat ik moest doen.

Zo hebben we de hele kamer zitten opruimen, afstoffen, ramen gekuist, boeken geordend, hele hoop herinneringen aan mijn jeugd weggesmeten, verlucht, … Dan heeft ze me verplicht in de douche te gaan en alles weg te spoelen, zowel symbolisch als letterlijk. Symbolisch was me dat niet gelukt.

Maar die stilte in huis was tenminste voor even verdwenen, die stilte in huis die me alsmaar deed herinneren aan Robbe en vooral, en dat is het ergste, aan het moment dat Robbe wist dat hij AIDS had. ARGH!

Toen had P. me meegenomen naar haar huis en heeft ze me voor maanden verzorgd. Heeft geprobeerd me niet alles te laten opkroppen, maar dat is tevergeefs denk ik. Ik heb nog altijd het gevoel dat alles boven kan komen en dat ik dan zal instorten. Maar alleszins zijn we elke dag naar huis gekomen om op te kuisen.

Voor bloggen had ik geen tijd als ik thuis was en P. had helemaal geen computer. Nu ben ik dus terug thuis gekomen voor een tijdje, maar ik weet niet of ik nog wel de moet heb om verder te bloggen. Die knop “Blog Verwijderen” staat daar zo verleidelijk.

Ik ben nu terug thuis, alleen met de stilte, een proper huis en niemand vertrouwd om al mijn gedachten te vertellen. Maar toch het gevoel dat er 1 iemand medelijden met mij heeft gehad. Ja, medelijden, geen liefde, want vroeger keek ze geen moment naar me om.

Groeten…

Hier vertel ik even een stukje uit zijn standpunt. Aangezien ik op die moment nog niet eens van zijn homo zijn echt wist, maar het is wel gebeurd en dat moet toch ook vermeld worden?

Hij ging dus naar de universiteit om handels-ingenieur te studeren. Hij had een T leren kennen. Ik heb hem in die tijd wel een aantal keren gezien en het leek me altijd een heel deftige jongen. De moordenaar van mijn zoon... Ik ben er nog altijd even razend op... Het is beter voor hem dat we elkaar nooit meer tegenkomen...

Maar goed. Het waren erg goede vrienden en alles was ok. Robbe had zelf wel al door dat hij homo was en blijkbaar klikte het ook erg goed met T. Al rap werd hij er verliefd op... Op die smeerlap... Hij had het tijdens een van de volgens Robbe "goede gesprekken" vertelt. T had niet meteen door dat Robbe op hem verliefd was en dus gingen ze nog een tijd verder als vrienden...

Later begon Robbe steeds meer aantastellijk te worden met T. Ik merkte op dat ze altijd net iets dichter bij elkaar zaten dan andere mensen, dat ze altijd net iets meer lachten naar elkaar dan anderen. Maar het was nog steeds geen koppel...

Zijn jeugd ging met ups en downs. De ene moment kreeg ik telefoontjes van het school uit en de andere moment moest ik me inhouden van trots voor die ene toets die hij eens goed heeft gemaakt. Voor zijn punten deed hij niet altijd zijn best. Vooral zijn vader was er niet blij mee. Het was ook vaak dat hij wenend thuiskwam van mijn vader en voor mij was dat echt altijd een verassing. Hij weende vroeger nooit, maar sinds dat gesprek ging het veel beter... En onze band groeide zo. Echter kwam hij nooit naar mij toe over een gedumpt liefje of iets dergelijks. Ik begon ook dingen te vermoeden... Maar ik weigerde die vermoedens te geloven. Dat kan toch niet? Een homo ... Zo ging dat een tijdje door in zijn jeugd. Ik maar naar tekenen zoeken dat het zo niet zou zijn. Tevergeefs...

Een complete ramp voor mij ... Ik moet mensen onder ogen komen. Het zijn de enigste momenten dat ik nog buiten kom en het is een hel voor mij. Mensen die je aankijken... Zo rap mogelijk naar buiten willen...

Soms heb ik gewoon geen zin meer om te gaan winkelen, gewoon helemaal binnenblijven. Niemand zal me toch eten komen brengen ... Niemand zal me toch verzorgen, kan ik Robbe achterna...

Nee, zo mag ik niet denken... Ik heb me altijd sterk kunnen houden ... alleen is het zo moeilijk ...